ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

                                             عارفان را همه در شرب مدام اندازد

ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال

                                      ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد

ای پسر عمران !

هر گاه بنده ای مرا بخواند ،

آن چنان به سخن او گوش می سپرم که گویی بنده ای جز او ندارم

اما شگفتا که بنده ام همه را چنان می خواند که گویی همه خدای اویند جز من !

http://hallaj1001.blogfa.com