نوشته های یک گل سرخ

من نمی دانم چرا زیر آن افق های بلند
وز سر کوه های به هم پیوسته ی شهر
هیچ جایی نیست که صدای فریاد مرا پذیرا باشد...؟

*استفاده از کلیه ی مطالب وبلاگ با ذکر نام نویسنده بلامانع است.

صفحه نخست
پروفایل مدیر وبلاگ
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ

پیوندهای روزانه

گفتگو با استاد
دفترچه ی نجوم
آرشیو پیوندهای روزانه

نویسندگان

تینا تیماج چی
عاطفه

نوشته های پیشین

نوشته های یک گل سرخ
نوشته های یک دوست

پیوندها

ســـوشـــیانت
تسنیم::ادبی
زاویه دید
تفکر سبز
قصر قفس
ღاحساس انسان بودن
ღاقیانوس دو پا
ღآرزوی کال
ღآوا
ღکجاست جاي رسيدن
ღتو را می سپارم به مینای مهتاب
ღخداوند مظهر عشقه
خودمانی تر
زنده یاد
دوچرخه
شعرواره
یادداشتهای یک وبلاگر
صاد
عشق يعني خدا
ترنم دوباره ی عشق
ღپرسپولیس
...و آنگاه تو
همسفر با موج
پروفسور اسنیپ
pars learn
تمبرهاي جهان
تازه های ادبی
ღلحظه های کاغذی
سکوت دل
راز قلم
ღمریم.م
ღماهی کوچولو
خیلی دور خیلی نزدیک
ღمهسا
ღآلبالو خشکه
هشتمین یوسف
دل تکونی
Red Rose
سر گذر...سهیل محمودی
آلبوم تنهائی من
مداد
شعر و دوستی
الا که روح خدایی خدا کند که بیایی
ღهویج بنفش
ღدخت ایران زمین
ღقاصدک
زندگی
دلتنگی
من ... عشق ... خدا
پسران خنده
ღمترسک تنها
هنر از دریچه ای دیگر
Sangreal
انجمن ادبي دانشگاه علم و فرهنگ

RSS

عطار

ندارد دل ما درمان دریغا بماندم بی سر و سامان دریغا

درین حیرت فلک ها نیز دیریست که مگیرند سرگردان دریغا

رهی بس دور میبینم در این راه نه سر پیدا و نه پایان دریغا

+ نوشته شده در پنجشنبه 1385/09/02ساعت 20:55 توسط عاطفه |