عجب داغی رو دلم گذاشت این ماه صفر!
الحمد لله...الحمدلله...الحمدلله

درسته...فرشته ی زمینی منو برده ولی ناشکری نمی شه کرد!
دوسال(قمری)قبل پدربزرگم/امسال هم فرشته ی من فرناز!
خدا فرشته هاش و زود می بره حیف که ما آدما از وجودشون استفاده نمی کنیم.

فرناز جان تو یک نفر بودی ولی یاد تو...

یاد تو رو تو اشک های همه می بینم...

تو دل شکسته ی مادرت(خالم) پدرت خواهر و برادرت و همسرت...

یاد تو,تو شیرین زبونی دختر یک سالت و پسر هشت سالت هست.

یاد تو تو قلب همه هست!

عزیزم رفتنت برای ما خیلی زود بود خیلی!

وقتی داغ فرزند رو رو دل  مادرت دیدم از خدا خواستم هیچ وقت مادر نشم...تحملش خیلی سخته.

صبر...صبر...صبر براشون می خوام!
 به خونت نگاه کردم یادمه تا وقتی که تو بودی چراغش همیشه روشن بود ولی حالا تاریکه!!!

صدات تو ذهنمه...کاش اون لحظه ها که صدام می کردی باز تکرار می شد!
حالا می فهمم چرا دیشب اسمون طوفانی بود.

ای کاش خوابم تعبییر نمی شد...

باورم نمی شه

باورم نمی شه

باورم نمی شه!

آره عوض شدم...

نسبت به یکی دو ماه قبل خیلی عوض شدم!
همه پیشرفت می کنن و من پسرفت!
کسایی هم که من و در حد وبم می شناسن باید اینو فهمیده باشن...چون مطالب اولیم تو مایه های طنز بود.

من آدمی بودم که کنار هر کسی می شستم اونو به خنده وا می داشتم!آدم پر هیجانی بودم...همه می گفتن یه جا نمی تونه بند شه و همش از این کلاس به اون کلاس می رفتم و تو قسمت های مختلف عضویت گرفته بودم...

اگر غمی داشتم تو دلم بود...

ولی حالا...

حتی تو نشریه ی مورد علاقم هم دیگه عضویت نگرفتم

من که شبا تا صد صفحه کتاب نمی خوندم خوابم نمی برد نمی تونم دو صفحه کتاب بخونم!!!!
نه افسردگی نگرفتم!
حس می کنم خستم...شاید هم به خاطر یکی عزیزانم که الان تو بیمارستان بستریه!
دوستم بهم می گه جدیدا زود جوش میاری...من آدمی نبودم که بخوام صدام و بالا ببرم یا عصبانی بشم

..بدجوری بهم ریختم...بدجوری!

دعا کنین سال جدید مثل قبل بشم!

دل برگرفته بودم از ایام گل ولی                                        کاری بکرد همت پاکان روزه دار

دل در جهان مبند و بمستی سوال کن                                  از فیض جام و قصه ی جمشید کامگار

جز نقد جان به دست ندارم شراب کو                                  کان نیز بر کرشمه ی ساقی کنم نثار

خوش دولتیست خرم و خوش خسروی کردیم                        یا رب ز چشم زخم  زمانش نگاهدار

می خور به شعر بنده که زیبی دگر دهد                               جام مرصع توبدین در شاهوار

گر فوت شد سحور چه نقصان که صبوح هست                     از می کنند روزه گشا طالبان یار

ز آنجا که پرده پوشی عفو کریم تست                                  بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار

ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود                                بتسبیح شیخ و خرقه ی رند شراب خوار

                                      حافظ چو رفت روزه ی گل نیز میرود

                                     ناچار باده نوش که از دست رفت کار