نوشته های یک گل سرخ

شنبه 1386/03/26

داستانک

کاش گناهان هم روز تعطیل داشتند

آنوقت می شد بهشت را هفته ای یک بار احساس کرد

و برای بوییدن بیش ترش گناهان به تعویق در می آمدند!
درست است حکم قتل قصاص است!
اما می خواهم دستم را به خون گناهانم آلوده کنم تا قصاصم مرگ در نور باشد.

امروز انسانیت را کوباندم

پله های نردبانم را شل کردم و ازتمام پله هایی که بالا رفته بودم به زمین پرت شدم.

از تمام این آدمها بدم می آید...از خود که نیز آدمم بدم میآید

چرا که دست در دست شیطان می خواهیم به اوج برسیم

هر گاه توبه می کنم شیطان دست بر شانه ام می گذارد

در گوش جهنمی ام آواز می خواند!

دستم درد گرفته بود

از درد روی زمین افتادم

توان تشخیص چپ و راست را از دست داده بود که

که...ناگهان یادش افتادم

دقت کردم

شانه ی چپم بود

از سنگینی بار گناهانی که رویش گذارده بودم

درد می کرد!

فرشته ی دست راستی ام

خسته شده از بیکاری

بهتر است به جای مرخصی های چند روزه

بگویم استعفایش را بنویسد

تا واحدش را به چپی بدهم

به خدا سلام کردم

اما

ابروان خورشیدش را در هم کشید

باز به خدا سلام کردم

اینبار

نسیم

طوفانی شد و گذر کرد

کم کم شرمندگی را در قلبم احساس کردم

باز سلام کردم

اینبار

گل ها تیغ هایشان را نمایان کردند

اشک در چشمانم حلقه زد

باز سلام کردم

اینبار

درویشی بر شانه ام زد

و گفت

جوان خداوند همان بار اول پاسخت را داد

اما تو گمان به چیز دیگر بردی

اخم خورشید به شیطان پشت سرت بود

و نسیم برای راندنش طوفان شد

و گل برای کشتنش خار

تا توبا معبودت به راحتی سخن بگویی!

تینا تیماج چی...23/3/1386

پ.ن:پاکنویس نشده

ادامه مطلب

لینک نوشته| قلم خورده در ساعت 17:15 توسط : تینا تیماج چی