که منِ تنها در میان بی وفایانم!...اما تک تنها نیستم...

در آسمان ها کسی را دارم که به همه ی شماها می ارزد

و در این زمین خاکی هست هنوز...

                      یک غنچه که طعم بدی را نچشیده است

                و

                    شاید یک نهال جوان که ابر سیاه را ندیده است...

می خواهم فریاد زنم

که با تمام اشکانم

              هنوز

                  از دیدار یارم لبخند می زنم

می خواهم فریاد زنم

شاید کوچک باشم...ولی...

                      گنجی دارم که دیگران در طلبند...

می خواهم فریاد زنم

تا هرچه بدی است...از کنارم ترسان شود...

می خواهم فریاد زنم

که ای زمین...اگر دلبسته ی خاک بهشتت نبودم

یک لحظه هم نمی ماندم...

می خواهم فریاد زنم

تا وجدانها بیدار شود..

می خواهم فریاد زنم

تا زیبایی ها کمی آشکار شوند...

می خواهم فریاد زنم

می خواهم فریاد زنم

می خواهم فریاد زنم

اما همچنان صدای سکوتم بیشتر است!

تینا تیماج چی

پ.ن:فی البهداهه در همین ساعت...