چشمانم را تنگ...هدفم را می نگرم...با دقت تیر را می زنم.

دقیق تیر به هدف می خورد...

طنابی به دور دستانم بسته است که سر دیگرش به ته تیر بسته است...

می دانی چرا؟!

تا هدفم را فراموش نکنم...تا از مسیر رسیدنش خارج نشوم...

آری هدف من دایره ایست در داخل دایره های دیگر از هدف هایم...یکی یکی باید شکارشان کنم/

تو چی؟!

آیا تو هم برای شکار هدفت کمانت را آماده ساخته ای؟

آیا به یاد داری هدف سال یا سال های پیشت را...

چشمانت را تیز کن...شکار تو همین نزدیک است!

تینا تیماج چی...۹/۴/۱۳۸۷